คงไม่มีใครปฏิเสธนะคะว่า กุหลาบถือเป็นสัญลักษณ์แห่งความรักและความโรแมนติก

มีเรื่องราวเกี่ยวกับตำนานดอกกุหลาบหลายแขนง นะคะ
ตำนานนึงของกรีกเล่าว่า ดอกกุหลาบเป็นเสมือนเครื่องหมายแทนเทพธิดาวีนัส • ซึ่งเป็น เทพแห่งความงามและความรัก วีนัสเป็นที่รู้จักกันในชื่อ อโฟรไดท์ ในตำนานเทพของกรีกได้กล่าวไว้ว่า น้ำตาของเธอหยดลงปะปนกับเลือดของ อคอนิส คนรักของเธอที่ถูกหมูป่าฆ่า เลือดและน้ำตาหยดลงสู่พื้นแล้วกลายเป็นดอกไม้สีแดงเข้มหรือดอกกุหลาบนั่นเอง

แต่กุหลาบ ก็ไม่ได้มีเพียงแค่สีแดง ใช่ไหมคะ
ตำนานหนึ่งเล่าว่า กุหลาบขาว เกิดขึ้นก่อน เดิมทีมีนกไนติงเกลตัวหนึ่งมาหลงรักเจ้าดอกกุหลาบขาว แสนสวย ขณะที่มันกำลังจะโอบกอดดอกกุหลาบด้วยความรักนั้นเอง หนามกุหลาบก็ทิ่มแทงที่หน้าอกของมัน
หยดเลือดของเจ้านกไนติงเกลเลยทำให้ดอกกุหลาบสีขาวกลายเป็นสีแดง เลยมีดอกกุหลาบสีแดงนับแต่นั้นเป็นต้นมา

พูดถึงดอกกุหลาบแล้ว คงจะอดพูดเกี่ยวกับ ‘ผู้หญิง’ ไปด้วยไม่ได้นะคะ ผู้หญิงคนแรกในประวัติศาสตร์โลก ที่ได้รับสมญาว่าเป็นผู้หญิงงามเสมือนดอกกุหลาบคือ พระนางคลีโอพัตรา ซึ่งพระนางได้เคยต้อนรับ มาร์ค แอนโทนี คนรักของพระนาง ในห้องซึ่งโรยด้วยดอกกุหลาบหนาถึง 18 นิ้ว (…อื้อออ….)

เมื่อวันก่อน ไปทานข้าวเที่ยงกับน้องๆที่ทำงานที่ร้านก๋วยเตี๋ยวแถวๆออฟฟิซ

อันว่าความกรุณาปรานี  จะมีใครบังคับก็หาไม่
หลั่งมาเองเหมือนฝนอันชื่นใจ จากฟากฟ้าสุราลัยสู่แดนดิน

กลอนบทแรกนี้คงคุ้นเคยกันที่สุด (แต่จะมีใครจำได้ไหมน๋อ ว่ามาจากเรื่องนี้ นี่เองนะคะ)

ชนใดไม่มีดนตรีการ ในสันดานเป็นคนชอบกลนัก
อีกคนใดฟังดนตรีไม่เห็นเพราะ , เขานั้นเหมาะคิดขบถอัปลักษณ์
หรืออุบายมุ่งร้ายฉมังนัก มโนหนักมืดมัวเหมือนราตรี
และดวงใจย่อมดำสกปรก ราวนรก ชนเช่นกล่าวมานี่
ไม่ควรใครไว้ในในโลกนี้ เจ้าจงฟังดนตรีเถิดชื่นใจ

ข้างหลังภาพ

…ภาพแห่งชีวิต….

เมื่อคืน ไปดูละคร ‘ข้างหลังภาพ’ กับเพื่อนมา เนื่องจากเป็นคนชอบดูละครอยู่แล้ว และ ‘ข้างหลังภาพ’ ของ ศรีบูรพา นี้ก็อ่านมาตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียน จำได้ว่าอ่านรวดเดียวจบ (และก็น้ำตาไหลไปตั้งแต่ใกล้จบเรื่อง) บทละครทำออกมาได้ ถอดเหมือนจากในหนังสือ ซึ่งอันนี้ต้องขอชื่นชมยกความดีความชอบให้คนเขียนบท ละครหรือหนังบางเรื่องที่เอาบทมาจากหนังสือ พอมาเป็นทำเป็นหนังหรือละครแล้ว ก็ปรับเปลี่ยนเนื้อเรื่องเสียจนทำให้ คนที่นึกภาพจินตนาการจากการอ่านหนังสือมาก่อนเอง เริ่มเสียอรรถรสจิตนาการของตัวเอง (ที่จินตนาการออกมาเสียได้อารมณ์ร่วมขนาดนั้นไปแล้ว…)

นอกจากชื่นชมคนเขียนบทแล้ว อีกอย่างที่ขอปรบมือให้ คือ ฉากคะ ทำฉากแต่ละฉากส่วนใหญ่ออกมาได้ดีมากๆ เรื่องนี้ คนที่เคยอ่านมักจะนึกถึงว่าฉากที่สมควรจะประทับใจสุดคือฉากที่น้ำตกมิตาเกะ ก็ใช่คะ ยอมรับว่าฉากนี้ ที่มีน้ำตกจริงๆ และน้ำไหลนองเวทีเป็นเหมือนลำธารจริง ภาพพระเองนางเองเต้นรำกันในลำธาร ขณะที่ใบไม่ร่วงปลิดปลอดลงมาเป็นระยะระยะ — ช่างประทับใจจริงๆคะ แต่อีกฉากที่เราประทับใจมากกว่า คือฉากล่องเรือ เป็นฉากก่อนที่ นพพร และ คุณหญิงกีรติ จะไปมิตะเกะนะคะ ที่ชื่นชมเพราะสามารถทำการล่องเรือแล่นไปบนเวทีได้ smooth เนียนมากๆคะ ไม่มีกระตุก ติดขัด พริ้ว เหมือแล่น อยู่ในบึงจริงๆ (ไม่ใช่ได้อารมณ์แบบว่าเป็นแบบรอกลากเรือแข็งๆไปบนเวที)

พอดีได้ Forwarded Mail มาฉบับหนึ่ง ขึ้นหัวเรื่องว่า ‘เรื่องจริง ของคุณพงษ์เทพ กระโดนชำนาญ’
อ่านหัวเรื่อง ที่แรก เราก็นึกถึงว่า เอ๋ คงเป็นชีวประวัติของเขาศิลปินเพลงเพื่อชีวิต

ก็ลองอ่านๆดู ปรากฎว่าเป็นเรื่องจาก Forward Mail ที่ดีมากๆเรื่องนึงทีเดียวคะ
เกี่ยวกับความรัก ความเสียสละ อันยิ่งใหญ่ที่สุด…..
และเป็นที่มาของเพลงๆหนึ่ง….

ลองอ่านดูกันเองแล้วกันนะคะ

———————

ให้ของขวัญวันแม่ นับแต่นี้
โดยทำดี ต่อแม่ก่อนแก่เฒ่า
ให้ท่านได้ประจักษ์รักของเรา
ดีกว่าเฝ้าทำบุญให้เมื่อวายชนม์

—————

สวัสดีวันแม่คะ