เมื่อเดือนที่แล้วได้มีโอกาสไปดูคอนเสิร์ตของพี่เบิร์ด แบบเบิร์ดเบิร์ดโชว์ที่อิมแพคมานะคะ

ขอยอมรับว่าทีแรกไม่ได้อยากไปมากมายเท่าไร่ เนื่องจากห่างเหินจากพี่เบิร์ดมานานและไม่ค่อยชอบอัลบั้มชุดหลังๆ ที่ค่อนข้างเอาใจตลาด ส่วนตัวไม่ค่อยชอบเหมือนสมัยก่อนอัลบั้มแรก หาดทราย สายลม สองเรา ตั้งแต่สมัยมัธยม และ คอนเสิรต์แบบเบิร์ดเบิร์ดที่เคยดูที่ศูนย์วัฒนธรรมก็ยังประทับใจอยู่ เลยนึกไม่ออกว่าเป็นบรรยากาศอิมแพคแทน แล้วมันจะเป็นเช่นใด….  (ยอมรับว่าดูคอนเสริต์พี่เบิร์ดครั้งสุดท้าย ตั้งแต่สมัยแสดงที่ศูนย์วัฒนธรรมนู้นนั่นแหละคะ)

วันที่ไปดู เป็นวันศุกร์ (ซึ่งคนก็แทบจะเต็มอิมแพค) คนดูหลากหลายอายุ ส่วนใหญ่จะเป็นรุ่นผู้ใหญ่บ้างก็เป็นครอบครัวพาลูกไปดู เห็นคุณลูกบางคนยังเด็กอยู่มาก อายุคงยังตัวเลขเดียว (ซึ่งไม่น่าทันยุคพี่เบิร์ดหรอกอะ) เด็กบางคนก็ร้องเพลงพี่เบิร์ดตามไปได้แทบจะทุกเพลง (ส่วนเด็กที่หลับก็มีนะคะ — แหม๋ ก็ถ้าไม่รู้จักคุณลุงเบิร์ด แล้วให้มานั่งดูอยูจน 5 ทุ่ม นู๋ก็ง่วงจิงจิงนะฮับ คุณลุง!!) ที่น่าแปลกคือท่านผู้ใหญ่เหล่านี้ท่านสนุกสนานกันในคอนเสริต์เป็นที่ยิ่ง แบบว่าลองนึกภาพว่ามองไปเห็นผู้ใหญ่ลุกขึ้นมาร้องเพลงและ
เต้นอย่างสนุกสนานหน่ะคะ ก็เลือกเพลงมาได้ดีตั้งแต่อัลบั้มชุดแรกจนชุดสุดท้าย ฟากฟ้าทะเลฟัน เีงียบๆคนเดียว ฝากใจไว้ นางนวล คนไม่มีแฟน เล่าสู่กันฟัง แก้วตา โอ๋ละหนอ คุ้นๆไม๊คะ??

โดยรวมคอนเสิร์ตจัดออกมาได้ดี พี่เบิร์ด ก็ยังเป็น entertainer ที่ให้คนดูมีส่วนร่วมได้อยู่ นักร้องรับเชิญทั้งหลาย นัทมีเรีย พี่ตู่นันทิดา(ที่มาพร้อมกับเพลง เธอผู้ไม่แพ้) พิงกี้, ฉาก แสงสี ต่างๆ, laser ที่ทำให้นึกถึงคอนเสิร์ตนางนวลสมัยนั้น, น้ำที่ขึ้นมาที่สมัยพี่เบิร์ดยังหนุ่มๆ ก็ร้องและวิ่งเปียกๆอยู่ยี่สิบกว่ารอบคอนเสิร์ต, crane ที่ ยกพี่เบิร์ดหมุนไปรอบๆส่วนกลางอิมแพค ทำออกมาได้ดีทีเดียวคะ ถ้าจะมีข้อติงนิดนึกก็ตรงที่พี่เบิร์ดหายเข้าหลังเวทีหลายครั้ง ครั้งละนานๆไปหน่อยหน่ะคะ จนบางครั้งเริ่มเบื่อกับคณะเล่นแทรก interval (เริ่มไม่ขำ! ฮ่า!) แ่ต่ก็เข้าใจค่า ว่าอายุเท่านี้แล้ว จะให้มาเต้นแร้งแต้นกาอยู่หน้าเวทีตลอดเวลา ก็จะเสี่ยงต่อความเป็นไปของร่างกายขณะนั้นไปหน่อยนะคะ

เก็บภาพบรรยากาศมาฝากนะคะ ไม่ค่อยชัดมาก ถ่ายจากมือถือหน่ะคะ

บรรยากาศคนแน่นขนัด

ฉากนี้ กับ ‘….เมื่อไร่ที่อยู่ใกล้เธอ ฉันรู้สึกราวกับเคลิ้มไป ไม่เป็นตัวเอง ไม่เหมือนเคย
แต่พอเธอห่างหายไป คิดจะลืมยังไม่ได้เลย ทำไมต้องเธอ… ไม่เข้าใจ….’

เครนที่ยกพี่เบิรด์โบกมือกับคนดูไปรอบๆกับเพลง เล่าสู่กันฟัง

จับมือไว้ แล้วไปด้วยกัน… เหมือนว่าไม่มีวันจะพรากไป…

คิดว่าถ้าคราวหน้ามีอีกแฟนพี่เบิร์ดก็คงไปดูกันอีกนะคะ คุณค่าของคอนเสริต์นี้ น่าจะอยู่ที่ได้คุณค่าทางใจที่ทำให้คนดูรู้สึก
เหมือนได้ย้อนเวลา นึกถึงตัวเอง (เรือ่งราวสนุกสนานมีความสุข) ในสมัยก่อนมากกว่า ……… เหมือนจะให้ระลึกทิ้งท้ายไว้ว่า ‘…. ความสุข ความทรงจำ ไม่มีสิ้นสุด….’ นะคะ