ข้างหลังภาพ - The Musical
ข้างหลังภาพ
…ภาพแห่งชีวิต….
เมื่อคืน ไปดูละคร ‘ข้างหลังภาพ’ กับเพื่อนมา เนื่องจากเป็นคนชอบดูละครอยู่แล้ว และ ‘ข้างหลังภาพ’ ของ ศรีบูรพา นี้ก็อ่านมาตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียน จำได้ว่าอ่านรวดเดียวจบ (และก็น้ำตาไหลไปตั้งแต่ใกล้จบเรื่อง) บทละครทำออกมาได้ ถอดเหมือนจากในหนังสือ ซึ่งอันนี้ต้องขอชื่นชมยกความดีความชอบให้คนเขียนบท ละครหรือหนังบางเรื่องที่เอาบทมาจากหนังสือ พอมาเป็นทำเป็นหนังหรือละครแล้ว ก็ปรับเปลี่ยนเนื้อเรื่องเสียจนทำให้ คนที่นึกภาพจินตนาการจากการอ่านหนังสือมาก่อนเอง เริ่มเสียอรรถรสจิตนาการของตัวเอง (ที่จินตนาการออกมาเสียได้อารมณ์ร่วมขนาดนั้นไปแล้ว…)
นอกจากชื่นชมคนเขียนบทแล้ว อีกอย่างที่ขอปรบมือให้ คือ ฉากคะ ทำฉากแต่ละฉากส่วนใหญ่ออกมาได้ดีมากๆ เรื่องนี้ คนที่เคยอ่านมักจะนึกถึงว่าฉากที่สมควรจะประทับใจสุดคือฉากที่น้ำตกมิตาเกะ ก็ใช่คะ ยอมรับว่าฉากนี้ ที่มีน้ำตกจริงๆ และน้ำไหลนองเวทีเป็นเหมือนลำธารจริง ภาพพระเองนางเองเต้นรำกันในลำธาร ขณะที่ใบไม่ร่วงปลิดปลอดลงมาเป็นระยะระยะ — ช่างประทับใจจริงๆคะ แต่อีกฉากที่เราประทับใจมากกว่า คือฉากล่องเรือ เป็นฉากก่อนที่ นพพร และ คุณหญิงกีรติ จะไปมิตะเกะนะคะ ที่ชื่นชมเพราะสามารถทำการล่องเรือแล่นไปบนเวทีได้ smooth เนียนมากๆคะ ไม่มีกระตุก ติดขัด พริ้ว เหมือแล่น อยู่ในบึงจริงๆ (ไม่ใช่ได้อารมณ์แบบว่าเป็นแบบรอกลากเรือแข็งๆไปบนเวที)
ขอปรบมือให้คนออกแบบฉากและผู้กำกับเวทีจริงๆคะ
ส่วนนักแสดง ขอชมในเรื่องบทบาทท่องบท ร้องกันได้ขนาดนี้ เก่งมากคะ ถึงแม้จะมีเสียงเพี้ยนไปบ้างบางครั้ง ให้อภัยคะ เข้าใจว่ามันก็ยากอยู่ (!!!)
ส่วนเพลง เนื้อเพลงทำออกมาได้เข้ากับเรื่องราว ความหมายที่จะสื่อ ค่อนข้างลงตัวออกมาเป็นเพลงเพราะๆเป็นส่วนใหญ่ ถ้าจะมีติดบ้าง ก็คงเป็นเรื่องเนื้อคำพูด/คำร้อง บางบทเป็นประโยคออกมาทแม่งไปนิ๊ด เหมือนว่าพยายามเอาประโยคให้มาลงตัวใส่ทำนอง… ก็เลยฟังแล้วแปล๊กแปลกไปบางท่อนหน่ะคะ
โดยรวมละครเรื่องนี้เป็นละครเวทีที่คุณบอยทำออกมาได้ดีมากๆเลยคะ เห็นได้ชัดเจนสำหรับการ พัฒนาฝีมือการนำเสนอละครเวทีนะคะ ขอชื่นชมคะ แนะนำให้ไปดูนะคะ ส่วนตัวไม่ได้เป็นแฟนบี้กับแพทมากนัก (สำหรับนักแสดง จริงๆอยากไปดูคุณรัดเกล้ามากกว่า และก็โชคดีที่รอบเมื่อคืนที่ไปดู คุณรัดเกล้าแสดงด้วยพอดีคะ — เธอเป็นพี่เลี้ยงของคุณหญิงกีรติคะ)
””’ ซ่อนตัวเองมานานเท่าไร จะกลัวทำไมความรัก
สิ่งที่เธอไม่เคยรู้จัก เลยสักครั้ง
หากเพียงเธอมองมาให้ดี ฉันมีเธอในใจเท่านั้น….. ””’
หากฉันมีพู่กัน จะวาดฝันของเราให้ไกล…. ข้างหลังภาพ - The Musical
ซึ้งจังคะ …
หวานไม่มีพู่กัน..เพราะวาดภาพไม่เป็น
มีแต่ปลายปากกา … กะแป้นคีย์บอร์ด
…
อืม .. เคยนึกว่าสักวัน .. อาจจะมีบันทึก Love entry ออกมา
..ไม่รู้จะทำได้ไม๊ .. แต่จะพยายามคะ ^^
ชอบฉากเดียวกันเลยค่ะ ดูมาแล้วต้องยอมรับว่า อดที่จะเสียน้ำตาไม่ได้จริงๆ